www.voetbalpupillentrainer.nl

Bijna twee jaar geleden op 6 november publiceerde ik mij eerste blog. Ik schreef die blog uit een verbazing over de jeugdvoetbalwereld en over Thimo . Thimo mocht mondjesmaat meespelen met zijn team omdat hij niet zo goed kon voetballen en nogal stevig was. clubs aangesloten bij Gelijke kansen Veel blogs heb ik daarna geschreven over selecteren, indelen, scouten, coachen en trainen van spelers op jonge leeftijd. Veel verandering heb ik ook gezien in twee jaar. Zo ging het twee jaar geleden over de nieuwe spelregels en over competities zonder kampioenen. Dat is nu business as usual. De aandacht is inmiddels verschoven naar (stoppen met) selecteren. De stemming is duidelijk veranderd. Tegenwoordig twitteren een aantal KNVB-medewerkers onder leiding van Jorg van der Breggen dagelijks over talentontwikkeling en de veranderende inzichten. Het aantal clubs dat zich aansluit bij het project "Gelijke kansen" is al niet meer op twee handen te tellen. Het idee dat jong selec...

Laura Aarts stopt met waterpolo omdat het plezier ontbreekt. Zij wil niet een jaar lang in een keurslijf worden gedwongen om met de Olympisch Spelen mee te mogen doen. " Ook al speel en train ik al jaren met die andere meiden, ik voel me het buitenbeentje. Ik wil iets anders, doe iets anders. Dat kan goed zijn, maar te vaak voel ik me daar niet prettig bij. Voor iedereen staat het leven in het teken van de Spelen. Dat begrijp ik. In 2016 had ik dat ook. Maar ik heb nu een andere visie. Ik wil op een fijne plek zijn en sociale contacten kunnen hebben. Ik denk dat we ook goed presteren als iedereen in het buitenland speelt en we iets vaker samenkomen in Nederland dan normaal. Maar dat is geen optie. " Er blijkt voor maatwerk geen plaats. Het is een one-size-fits-all-traject waar de trainer voor kiest: " De uitzondering die ik wilde, blijven trainen in Dunaujvaros en af en toe terugkomen naar Nederland, was te groot ", zegt Laura daarover. Meedoen met de aanpak...

Ouders en jeugdsport. Het is niet snel goed. Al veel langer zijn er de klaagverhalen over onverschillige ouders die hun kind bij het tennispark, voetbalveld of sporthal droppen en vervolgens niet meer naar ze omkijken. De verenigingen vervolgens wanhopig achterlatend, op zoek naar hulp bij trainingen of in de kantine. Gebrek aan belangstelling bij de sportouders en daardoor gebrek aan vrijwilligers is een geliefd onderwerp binnen de vereniging met allerlei maatregelen als verplicht vrijwilligerswerk als gevolg. Sinds vorig seizoen hebben we ook de andere kant van de medaille in beeld: de curlingouders.  Nee, dat zijn niet ouders van kinderen die curling spelen want zoveel jeugdcurling wordt er niet gespeeld. Ik quote juffrouw Ank uit de aflevering van de Luizenmoeder: " Curlingouders zijn ouders die alle obstakels voor hun kroost uit de weg willen ruimen. " Curlingouders zijn ouders die zich juist overal mee bemoeien. En dat is een enorm probleem althans als ik af ga o...

Er zijn kaderleden in vele soorten en maten. Zo is het handig dat er een goede penningmeester bij de club is die op tijd de contributie int. Een goede voorzitter die het voortouw neemt is ook geen overbodige luxe. Ook de trouwe materiaalman, de betrouwbare helpers in de kantine en de gepassioneerde wedstrijdsecretaris zijn bij elke vereniging bijzonder welkom. Allemaal kader dat een club nodig heeft. In veel discussies over sportclubs ( 1 ,  2 ) gaat het dan ook over de algemene term "kader". In deze blog breng ik daar ongenuanceerd een nuance aan:  er maar één kaderlid bij sportclubs die er echt toe doet: de trainer; met alle respect - zeg je dan - voor de andere vrijwilligers. Mijn voetbalclub is de afgelopen jaren van driehonderd naar zevenhonderd leden gestegen. Dat is omdat er een geweldige trainer bij de Champions League (= de allerkleinste voetballers) staat. Geholpen door een zeer lage drempel (geen contributie bij de start) heeft die trainer voor het meren...

De afgelopen week promoveerde mijn voetbalclub met een RKC-tje. Een RKC-tje is een promotie door een team dat eindigt op een zeer bescheiden plaats in de competitie. De naam komt van RKC die na een achtste plaats in de eerste divisie toch promoveert naar de Eredivisie. RKC-tjes komen - zover ik weet - alleen voor bij het voetbal en zijn er dankzij periodetitels. Met acht goede wedstrijden op rij en daarmee een periodetitel en een beetje doorzetten in de nacompetitie zit je zomaar als bescheiden middenmotor een klasse hoger. In andere sporten promoveren alleen de betere teams uit een klasse. Nacompetities worden niet gespeeld door willekeurige periodetitelwinnaars maar door de nummers 2 en 3 uit de competitie. Als die teams promoveren weten ze dat bij de top van de huidige klasse horen en dus dat het volgende seizoen handhaven met het huidige team mogelijk is. Dat geeft een  basis om beleid te maken: promoveren als je er aan toe bent, gestaag bouwen aan je niveau en eigen jeugd ...

Het Lieke Martens-effect is het effect dat veel nieuwe meisjes voor voetbal kiezen omdat Lieke Martens samen met andere Oranje Leeuwinnen goede resultaten behalen. Alleen het Lieke Martens-effect bestaat niet . Net zo min als het Epke Zonderland-effect, het Tessie Wester-effect, het Daphne Schipper-effect of het Kiki Bertens-effect. Er gaan niet meer jeugd voetballen, turnen, handballen of tennissen vanwege een paar idolen die goede prestaties leveren. Na het gewonnen EK in 2016 is het aantal voetballende meisjes terug gelopen. Wat helaas ook niet lijkt te bestaan is het WK-in-eigen-land-effect. De volleybalbond organiseert vanaf 2015 veel internationale kampioenschappen in eigen land. De EK zaalvolleybal voor vrouwen in 2017 en het WK en EK beachvolleybal in 2015 en 2017 waren perfect georganiseerde toernooien met veel media-aandacht. Echter vanaf 2015 is de Nevobo leden kwijt geraakt, in de groep van de jongste jeugd bij de meisjes is er bijvoorbeeld een afname van bijna 20%. D...

" Tijd voor een nieuw seizoen. " Met zo'n openingszin denkt tegenwoordig iedereen dat je blog over Netflix gaat. Wellicht teleurstellend, maar mijn blog gaat over jeugdsport. Achtjarigen worden negenjarigen, C-jeugd wordt B-jeugd en pupillen worden junioren. Elk seizoen moet spelers, team en competities opnieuw worden ingedeeld. Je zou zeggen een seizoensovergang en al dat indelen na een flink aantal jaren oefenen routine is bij clubs en sportbonden. Niets is echter minder waar en er zijn - in mijn ogen - nogal wat verbeteringen mogelijk. Neem bijvoorbeeld leeftijdsgrenzen. Bij de KNVB zijn er sinds een paar jaar indelingen per leeftijdsjaar met als leeftijdsgrens 1 januari. Dat is slim want dezelfde grenzen worden gehanteerd voor internationaal voetbal en - het allerbelangrijkste - de leeftijdsgrenzen voor scholen in Nederland. Waarom veel andere sportbonden als de Nevobo, de KNHB en de KNKV hier af wijken en ouderwetse grens van 1 oktober hanteren, is mij een volk...

"Hey, w ees slimmer! " Ik stond de vorige week naar een jeugdwedstrijd te kijken toen een coach deze fascinerende aanwijzing naar een speler schreeuwde. Ik loop er al een week over na te denken. Vragen die zoal bij mij opkomen: Wat bedoelde de coach? Slimmer dan wie? De tegenpartij? Dan de vorige actie? Of slimmer dan dat die speler ooit was? Maar ik zit vooral te bedenken wat die speler moet doen? Hoe laat hij zien dat hij slimmer is? En als hij het blijkbaar niet is, snapt hij dan wat van de aanwijzing? Ik kom er niet uit. Dat aanwijzingen schreeuwen langs de kant van ouders en coach is sowieso een bijzonder gebeuren. Het lijkt er op dat de meeste trainers (en ouders) de spelers beschouwen als slechtwerkende Duracell-konijntjes waarbij alleen met schreeuwen de batterijen opnieuw geladen worden. " Kom op, nou... ! ", " Hééeey ", " Doorlopen! ", " Overspeeeluh",  " Opletten!", "Achter je!",  " Omschakeluh!  ...

Het is weer de tijd van het jaar. Bij veel clubs zijn er plotseling gezellig veel ouders aanwezig die zenuwachtige langs de lijn drentelen tijdens de trainingen. Die gezelligheid wordt aangevuld met interessant doende trainers met ernstige blikken, geheimzinnig gefluister in bestuurskamers en nerveuze spelers en speelsters met onwennig hesjes. Kortom de selectieperiode is weer begonnen. Die sportieve periode aan het einde van het seizoen is bijvoorbeeld ook herkenbaar door een collectief geheugenverlies van het trainerscorps. Het hele jaar spelen de spelers in de teams en kunnen minimaal 25 keer per jaar tijdens een wedstrijd en een veelvoud daarvan op de training bekeken worden. Alleen zijn de trainers spontaan die informatie vergeten, en moeten er plots selectietrainingen worden georganiseerd. Op basis van één mooie passerbeweging of een geweldige blunder op die selectietraining worden dan de nieuwe teams samengesteld. Een beetje alsof je een kind over laat gaan naar de volgende kl...

Afgelopen week werd bekend dat SV Blauw Wit uit Nijmegen niet meer  selecteert bij jeugd onder de twaalf jaar. Vanuit het project Gelijke Kansen van KNVB waren er al vier clubs mee bezig. SV Blauw Wit is, zover ik weet, de eerste club buiten het project om die verandert. SV Blauw Wit gaat het anders doen en mij intrigeert de vraag: " Hoe anders? Op basis waarvan - als het vaardigheidsniveau niet meer leidend is - kom je tot goede teamindelingen? " Over vaardigheidsniveau gesproken. Afgelopen seizoen vroeg ik tijdens een volleybalwedstrijd aan het team of ze hadden gezien dat er aan de andere kant van het net een meisje stond dat, laat ik mij voorzichtig uitdrukken, een ander vaardigheidsniveau had als de rest. Ik deed de suggestie veel ballen haar richting op te spelen. Een deel van mijn team reageerde hetzelfde als - denk ik - een deel van de lezers nu reageren: " Ooow , i s dat niet zielig? " Ik vertelde het team dat ik dat sociaal gezien een goed idee vond...

Het schoot heel snel langs in de uitzending  over het huidige sportregime bij de jeugd van KRO-Monitor afgelopen zondagavond, de twee woorden: maakbare wereld . Het was Dr. Nicolette Schipper-van Werkhoven, sportpedagoog van Hogeschool Windesheim die het zei. Het zijn de twee woorden die mijn blog van vorige week en de blog van deze week verbindt. Het zijn ook precies de twee woorden die een onderliggend probleem benoemt in de huidige jeugdsport. In mijn vorige blog besprak ik de irreële verwachting die er in de huidige maatschappij is, als het gaat om het bereiken van de top in een bepaald beroep. Idols en Holland Got Talent schetsten een  beeld dat ons laat denken dat slechts het meedoen aan een televisieprogramma volstaat om de top te bereiken. Iedereen kan alles. Televisie laat een maakbare wereld zien als het gaat om musicalster of topkok te worden. Dat wereldbeeld van maakbaarheid wordt in de sport extra gevoed door een andere fenomeen, de zogeheten tie...

Ik wil jullie vandaag voorstellen aan Alfie. Alfie's ouders deden hem vorig jaar op de Pro Football Academy . De Pro Football Academy is de  leading football academy  zoals ze zelf zeggen en heeft bijna twintig vestigingen. Alfie mocht naar Leigh. Alfie heeft erg hard getraind en heeft dankzij dat trainen op de Academy de Elite Selectie van Manchester City gehaald. Familieleden, kennissen en ook de mensen van de Academy waren natuurlijk supertrots, zo blijkt uit de commentaren op Facebook. Leuk resultaat voor Alfie, zullen jullie denken. Het bijzondere van dit verhaal.  Hij heeft de selectie van Manchester City Elite U5 gehaald,  waarbij de U voor under staat en de geselecteerde kinderen zijn 3 en 4 jaar oud. Alfie is vier(!) jaar oud. Laat dit even op u inwerken. Een ander bericht. Vorige week kwam het bericht dat de Eredivisie-teams een akkoord hebben gesloten . In de kleine letters van het akkoord stonden maatregelen voor jeugdvoetbal die de huidige sit...

Hoe toevallig, in de week dat ik mijn zestigste blog publiceer besloot Facebook herinneringen op te halen. Afgelopen maandag een foto van mij op een prachtig zonovergoten voetbalveld van precies een jaar geleden. Toen ik nog voetbalpupillentrainer.nl op het veld was. Tegenwoordig is dat alleen nog maar als blogger. Dinsdag volgde de allereerste foto van mijn zoon op het voetbalveld, die precies vier jaar op voetbal zit. En daarmee sta ik ook precies vier jaar op het voetbalveld. Nog meer nostalgie. Mijn eerste blog verscheen exact twee jaar geleden. Toevallig allemaal in dezelfde week en het vraagt om een terugblik. Mijn eerste blog ging over Thimo , een verhaal van een jongen bij de tegenpartij dat weinig mocht spelen omdat hij te gezet was en hij niet zo goed kon voetballen. Dat was toen een op zichzelf staand verhaal. Inmiddels zijn soortgelijke verhalen over selecties, gelijke kansen, teamindelingen en prestatiedruk bij jonge sporters uitgegroeid tot wekelijkse berichten i...

Ik heb medelijden met Kevin Blom, Pol van Boekel en hun collega's. Ze zijn top-scheidsrechters en dan bedenken zij-van-daarboven plotseling de VAR en sta je wekelijks ter discussie omdat ze daar niet goed mee omgaan. Maar volgens zijn het niet de scheidsrechters maar is het de werkwijze die de puinhoop veroorzaakt. Ik trap een open deur in als ik zeg dat teams en spelers willen dat sportwedstrijden eerlijk en sportief verlopen. Rechtvaardigheid is daarbij belangrijk. Je wilt het gevoel hebben dat beslissingen genomen worden zonder dat één van beide partijen bevoordeeld wordt. Om die eerlijkheid en rechtvaardigheid te krijgen, heb je - gek genoeg - niet altijd een onafhankelijke partij zoals een scheidsrechter nodig. Onder 8 en Onder 9 voetballers spelen wekelijks zonder scheidsrechter, beslissen onderling en kunnen dat zelf vrijwel zonder ingrijpen van de spelleider. Die aanpak verdient meer navolging. Dat de aanpak werkt komt vanwege een andere belangrijk aspect, invloed. Of ...

Het was een spannende blog vorige week. Dat zal voor jullie meegevallen zijn maar ik vond dat wel. In de blog stond  een oproep  om gezamenlijk een conferentie over jeugd en competitie te organiseren. De vraag was of de sportbonden zouden reageren. Zou iemand zich er wat van aantrekken of zou ik een eenzaam roepende blogschrijver in de internetwoestijn blijken? Ik neem jullie mee naar vorige week vrijdagochtend om acht uur. Het eerste wat gebeurde was een recordaantal retweets en likes vooral op Twitter. Dat gaf hoop, maar met retweets organiseer je nog geen conferentie, dat snappen jullie ook. De volgende succesjes kwamen in de loop van het weekend op gang. Als eerste bevestigde de van der Knaaphal in Ede hun medewerking . De eerste reacties van bonden en individuen die mee willen doen volgden en inmiddels zijn de eerste afspraken gemaakt. Intussen is er verder nagedacht over de inhoud van de conferentie en de volgende lijst van onderwerpen zijn er bedacht en zijn...

Soms ben je blind om verandering te zien. Ik heb het met mijn eigen kinderen. Ze groeien als kool, veranderen iedere dag, maar mij valt weinig  op omdat ik er bovenop zit.  Maar dan oom of tante, die na een jaar de neefjes en nichtjes niet gezien te hebben, bij een verjaardag langs komt en roept: " Ooow, wat ben je gróót geworden. "  Met van die onvermijdelijk natte zoenen waar je niet op zat te wachten. Dankzij lange tussenpozen zien die oom en tante wél de verandering die jij niet ziet. Nou, dezelfde ervaring als oom of tante had ik nadat ik na tien jaar afwezigheid de sportvelden en - hallen weer binnenliep. Toen kon ik net als oom of tante zien wat er allemaal in tien jaar veranderd was. Vroeger moest ik veel moeite doen om techniek of tactiek in de training visueel te maken voor mijn spelers. Ik leende spelers van eerste teams om voorbeelden te geven aan jeugdspelers of maakte ik zelf tekeningen, die je dan weer moest kopiëren bij een copyshop. Ook war...

Er zijn veel films, boeken en krantenartikelen van mensen die alles opgegeven hebben voor de sport, die dag in dag uit hebben getraind en uiteindelijk hun ultieme doel hebben bereikt. Olympische medailles, wereldkampioenschappen of andere mooie overwinningen, stuk voor stuk laten ze zien dat doorzetten, het doel halen en winnen wel het het ultieme geluk moet zijn. Dat vertelt ook  Lonneke Sloëtjes  in het interview met de NOS:  " De Champions League winnen met mijn club was intens geluk. Maar daartegenover staat het WK: dat was echt wel intens verdriet. " Niet alleen de sporter zelf ervaart het geluk. Ook ouders zijn gelukkig als hun kind wint en hele families delen mee in de gelukzalige euforie. Zelfs het geluksgevoel van een land stijgt naar ongekende hoogten bij een fantastisch overwinning of een wereldkampioenschappen. Van sport wordt je gelukkig. Althans zo lijkt het. Aan een blog schrijven gaat soms maanden vooraf. Ik spaar dan quotes, artikelen en ideetjes en ...

De KNVB Wat een hopeloze sportbond is dat. Ik ben nu vier jaar in het voetbal actief maar wat je ziet, hoort en voelt van de KNVB, man, man, om te huilen en dan druk ik mij nog zwak uit. Neem bijvoorbeeld de open mind voor andere sporters dan je eigen voetballers en voetbaltrainers. Lees het interview met Peter Blangé in het blad "Helden" en je krijgt een beeld van hoe bij de KNVB met je omgegaan wordt. De top van Nederland op voetbalgebied is zelfs nog te beroerd om een woordje te wisselen met iemand die zijn sporen in de topsport heeft verdiend. En dan dit, recentelijk in het nieuws: hoe de KNVB omgaat met de gegevens van de leden. Daar wordt schaamteloos geld mee verdient tegen alle privacy en fatsoensregels in. Tel daarbij op de manier waarop de KNVB (niet) ingrijpt richting BVO's die kinderhandel drijven met vijf- en zesjarige kinderen. Het laat zien dat in Zeist de drie E's tellen: €uro's, ego's, en eigen belang. Alle zaken zouden toch een ver-van...