www.voetbalpupillentrainer.nl

Laura Aarts stopt met waterpolo omdat het plezier ontbreekt. Zij wil niet een jaar lang in een keurslijf worden gedwongen om met de Olympisch Spelen mee te mogen doen. " Ook al speel en train ik al jaren met die andere meiden, ik voel me het buitenbeentje. Ik wil iets anders, doe iets anders. Dat kan goed zijn, maar te vaak voel ik me daar niet prettig bij. Voor iedereen staat het leven in het teken van de Spelen. Dat begrijp ik. In 2016 had ik dat ook. Maar ik heb nu een andere visie. Ik wil op een fijne plek zijn en sociale contacten kunnen hebben. Ik denk dat we ook goed presteren als iedereen in het buitenland speelt en we iets vaker samenkomen in Nederland dan normaal. Maar dat is geen optie. " Er blijkt voor maatwerk geen plaats. Het is een one-size-fits-all-traject waar de trainer voor kiest: " De uitzondering die ik wilde, blijven trainen in Dunaujvaros en af en toe terugkomen naar Nederland, was te groot ", zegt Laura daarover. Meedoen met de aanpak...

Ouders en jeugdsport. Het is niet snel goed. Al veel langer zijn er de klaagverhalen over onverschillige ouders die hun kind bij het tennispark, voetbalveld of sporthal droppen en vervolgens niet meer naar ze omkijken. De verenigingen vervolgens wanhopig achterlatend, op zoek naar hulp bij trainingen of in de kantine. Gebrek aan belangstelling bij de sportouders en daardoor gebrek aan vrijwilligers is een geliefd onderwerp binnen de vereniging met allerlei maatregelen als verplicht vrijwilligerswerk als gevolg. Sinds vorig seizoen hebben we ook de andere kant van de medaille in beeld: de curlingouders.  Nee, dat zijn niet ouders van kinderen die curling spelen want zoveel jeugdcurling wordt er niet gespeeld. Ik quote juffrouw Ank uit de aflevering van de Luizenmoeder: " Curlingouders zijn ouders die alle obstakels voor hun kroost uit de weg willen ruimen. " Curlingouders zijn ouders die zich juist overal mee bemoeien. En dat is een enorm probleem althans als ik af ga o...

Als je er als blogger tegenwoordig helemaal bij wilt horen, dan kruip je in de huid van trendwatcher en roep je wat interessants over trends. Aan die trend doe ik vandaag graag mee, want erbij horen wie wil dat nu niet? Het recept voor trendwatchting is  eenvoudig . Gebruik interessante woorden als disruptive (héél belangrijk!), de wet van Moore , Augmented Reality en Uber. Doorspek dat met waarschuwingen dat het allemaal vreselijk snel gaat en het succes is verzekerd. Natuurlijk voorspel je daarbij ook dat het in de toekomst nog véél sneller gaat, want een goede trendwatcher bespreekt niet alleen huidige trends maar voorspelt ook de toekomst. Vroeger voorspelde je de toekomst op achteraf-kermisjes verkleed als zigeunerin met een glazen bol. Tegenwoordig word je voor grof geld geboekt voor een optreden bij grote conferenties van menig gerespecteerd bedrijf. Niet gek, hoe de waarzeggers-branche in de loop van de tijd zijn verdienmodel heeft weten aan te passen. Ikzelf denk...

"Hey, w ees slimmer! " Ik stond de vorige week naar een jeugdwedstrijd te kijken toen een coach deze fascinerende aanwijzing naar een speler schreeuwde. Ik loop er al een week over na te denken. Vragen die zoal bij mij opkomen: Wat bedoelde de coach? Slimmer dan wie? De tegenpartij? Dan de vorige actie? Of slimmer dan dat die speler ooit was? Maar ik zit vooral te bedenken wat die speler moet doen? Hoe laat hij zien dat hij slimmer is? En als hij het blijkbaar niet is, snapt hij dan wat van de aanwijzing? Ik kom er niet uit. Dat aanwijzingen schreeuwen langs de kant van ouders en coach is sowieso een bijzonder gebeuren. Het lijkt er op dat de meeste trainers (en ouders) de spelers beschouwen als slechtwerkende Duracell-konijntjes waarbij alleen met schreeuwen de batterijen opnieuw geladen worden. " Kom op, nou... ! ", " Hééeey ", " Doorlopen! ", " Overspeeeluh",  " Opletten!", "Achter je!",  " Omschakeluh!  ...

Het is mei en de kampioenschappen in de jeugd worden vaak in deze maand beslist. Als je dit jaar weer niet tot de gelukkigen behoort, dan doe je als leider of club natuurlijk iets behoorlijk verkeerd. Daarom volgen hier elf tips om te voorkomen dat jouw team in de toekomst het kampioenschap door de neus geboord wordt. Want prijzen winnen en kampioenschappen halen, daar is het natuurlijk wel om te doen. De tips in deze blog zijn vooral bedoeld voor leiders van jeugdteams maar ook ouders kunnen een goede bijdrage leveren. Bijvoorbeeld door leiders op deze blog te wijzen of bij hun kinderen de waarde van een kampioenschap nog eens extra te benadrukken. Een euro per doelpunt en vijftig euro per kampioenschap zijn marktconforme beloningen maar een nieuwe Playstation kan natuurlijk ook. Mocht je in een leeftijdsklasse spelen waarin geen standen worden bijgehouden en er dus geen kampioenschap is, geen nood, een onderlinge app-groep met de andere teams is snel gemaakt en met behulp v...

Het schoot heel snel langs in de uitzending  over het huidige sportregime bij de jeugd van KRO-Monitor afgelopen zondagavond, de twee woorden: maakbare wereld . Het was Dr. Nicolette Schipper-van Werkhoven, sportpedagoog van Hogeschool Windesheim die het zei. Het zijn de twee woorden die mijn blog van vorige week en de blog van deze week verbindt. Het zijn ook precies de twee woorden die een onderliggend probleem benoemt in de huidige jeugdsport. In mijn vorige blog besprak ik de irreële verwachting die er in de huidige maatschappij is, als het gaat om het bereiken van de top in een bepaald beroep. Idols en Holland Got Talent schetsten een  beeld dat ons laat denken dat slechts het meedoen aan een televisieprogramma volstaat om de top te bereiken. Iedereen kan alles. Televisie laat een maakbare wereld zien als het gaat om musicalster of topkok te worden. Dat wereldbeeld van maakbaarheid wordt in de sport extra gevoed door een andere fenomeen, de zogeheten tie...

Mijn ringtone bracht mij fijntjes op de hoogte van een gemiste oproep van een onbekend nummer. Toen ik het nummer belde had ik haar plotseling aan de lijn,  Karlijn Vernooij ,  een heuse journaliste van KRO-Monitor , die een amateurblogger zoals ik interviewde over jeugdsport. Mijn eigen momentje in de schijnwerpers. Waar schrijven van amateurblogs allemaal niet toe kan leiden. De titel van het onderzoek van KRO-Monitor waar zij mij interviewde is Sportregime en gaat over de druk die kinderen ervaren om zo goed mogelijk te presenteren in de sport. Ik zie bij de KRO-Monitor veel artikelen langs komen over dat de aanpak anders zou moeten. Ook ik ben er van overtuigt dat de aanpak van jeugdsport slimmer en leuker kan, en daarom ben ik nog altijd bezig met een conferentie over jeugdcompetities. Echter waar ik weinig over lees is de vraag hoe dit zo is gekomen. Ik ben geen onderzoeker en deskundige, dus ik kan slechts speculeren. Ik zie wel een ontwikkeling in de laatste pakwe...

Het plan Gelijke Kansen van de KNVB haalde afgelopen zondag het achtuurjournaal. Volop reacties, met name op twitter, doorspekt met opvallende uitspraken en bijzondere conclusies volgden. Gerard de Jong verzuchtte al dat met name ouders zich niet verdiepen in de materie. Kortom een blog leek me op zijn plaats. Zo twitterde iemand dat de aanpak betutteld zou zijn en dat " de zwakkere kinderen zo nodig weer beschermd moeten worden ". Het doel van het project is iedereen gelijke kansen te geven. Als mijn kind op zwemles gaat die dan verwacht ik dat mijn kind net als alle andere kinderen een goede zwemleraar krijgt, voldoende les krijgt en uiteindelijk zijn ABC-zwemdiploma haalt. Kortom de verwachting dat alle kinderen die op zwemmen gaan, gelijke mogelijkheden krijgen om leren zwemmen lijkt mij een normale? Maar als mijn kind op voetbal gaat, leert hij of zij dan voetballen? Bij een voetbalclub is het gebruikelijk dat spelers die niet gelijk een bal recht vooruit schoppen,...

Mijn kinderen doen aan sport. Ze doen niet allemaal aan voetbal maar ook aan andere sporten. En de twee oudsten hebben inmiddels puberleeftijd bereikt dus het wachten is op wanneer ze gaan stoppen. Want dat doen heel veel van hun leeftijdsgenoten, zo begrijp ik.  Over het waarom van het stoppen van al die pubers lees je het volgende:  Pubers willen liever tijd voor televisie of computer. Ze hebben meer tijd voor hun school nodig. Ze willen tijd voor uitgaan, chillen en andere sociale activiteiten. Ze willen liever een tijd besteden aan baantjes die geld opleveren of de tijd gaat op aan concerten, festivals en andere chillmomenten met hun vrienden. En ze willen heel veel tijd voor hun smartphone.  Kortom de jeugd besteedt liever aan wat anders en niet meer een sport. Bijzonder genoeg hebben al deze activiteiten die voor sport in de plaats komen één ding met elkaar gemeen: ze zijn de laatste veertig jaar enorm veranderd. Want stel je eens voor dat ze nog steeds je vr...

Dit is het derde deel van de drieluik over Vrijwilligers. In de eerste twee delen ( 1 , 2 ) heb ik het gehad over de betekenis van  beleving en identiteit voor de sportclub.  Als je wilt dat mensen daadwerkelijk komen meehelpen dan dient ook de organisatie op orde te zijn. Met organisatie bedoel ik niet wat organogrammen op papier of een leuke uitleg op de clubwebsite . O rganisatie is alles wat daadwerkelijk gestructureerd gebeurd binnen de club.  Bij bardienst wil je dat meedraaien soepel en eenvoudig gaat. Een beginnend leider van een pupillenteam moet op gang geholpen worden. Voor die taken is goede hulp en eenvoudige werkwijzes belangrijk. Aan de andere kant bij taken met meer uitdaging zoals voorzitter of hoofd jeugdopleiding is vrijheid voor een eigen inbreng juist gewenst.  Een goede o rganisatie is de juiste balans tussen vrijheid en structuur. Een goede organisatie brengt overzicht. Ee goede organisatie past bij huidige generaties en maakt gebru...

Dit is het tweede deel van mijn drieluik over Vrijwilligers. In mijn eerste deel  beschreef ik mijn eerste analyse van het vrijwilligersprobleem. Kort samengevat: De werkwijze van veel clubs sluiten niet meer aan bij de levenswijze en behoefte van de huidige vrijwilligers. De vrijwilliger van nu is op zoek naar wat ik "beleving" noem en zijn - ook niet door het verplichten en/of afkopen - makkelijk te porren voor al dat vrijwilligerswerk. Er is een andere mindset nodig. Op 28 augustus, 6 dagen na mijn eerst blog werd ik verrast door het artikel " Professionaliseren van verenigingen? De hype voorbij! ",  een artikel bij SportKnowHowXL . Het clubleven zou volgens het artikel helemaal niet problematisch zijn. Integendeel, er wordt zelfs gesproken over de revival van clubs. Op 14 september kwam de Telegraaf met  " Alarmfase Rood voor de clubs ", een artikel waarin de Telegraaf uitlegt dat het juist heel slecht gaat met de clubs. Dit werd gevolgd doo...

" Wekelijks sta ik met negen jongens en meisjes van negen jaar op het voetbalveld " wordt " Wekelijks stond ik met negen jongens en meisjes van negen jaar op het voetbalveld ." Nee, niet alleen omdat de kinderen van het team volgend jaar 10 jaar zijn,  maar ook omdat het team ophoudt te bestaan en ik voorlopig stop als voetbalpupillentrainer. Hoewel het werken met mijn team en ook het schrijven van blogs mij heel veel plezier hebben gegeven, waren er ook teleurstellingen. Teleurstellend in het afgelopen seizoen was de afwijzing voor de Jeugdtrainer III cursus. Zonder diploma of aanwijsbare voetbalervaring op een bepaald niveau wordt ik niet toegelaten. Ik mag onderaan beginnen bij een pupillencursus. Een buschauffeur die vrachtwagens gaat rijden begint niet met leren schakelen of de achteruit inparkeren. Een Java-specialist die .NET gaat programmeren start niet bij les 1. Ik heb ruim twintig jaar trainerservaring en alle diploma's tot en met niveau II...

Naast de ruim 20 jaar volleybalervaring is mijn curriculum vitae nu opgeleukt met drie jaar voetbalervaring. En wat voor ervaring! Je kunt veel zeggen van voetbal maar saai is het niet. In die drie jaar heb ik gekeken, uitgeprobeerd, geluisterd, nagedacht en geblogd. Langzaam maar zeker is dat samengeklontert tot mijn ideale clubje. Een virtuele clubje, dat wel, maar misschien ooit een echte club? Mijn virtuele club draagt natuurlijk gestreepte shirts. Want gestreepte shirts dat zijn voetbalshirts. Tenminste dat vind ik. Het tenue en kleuren van de club is natuurlijk erg belangrijk maar er is meer waarover ik droom. De basis van de club bijvoorbeeld: we kennen alle spelers. Ik bedoel echt kennen. Niet alleen hun naam maar ook waarom iemand voetbalt, wat hij of zij belangrijk vindt en wat hem of haar motiveert om te voetballen. Mijn excuses aan de 35+ voetballers en het eerste team maar mijn cluppie gaat vooral over jeugd. Een gediplomeerde trainer op elke leeftijdsgroep zou...

" Hey! Teachers! Leave them kids alone !" Ik ben jong genoeg om The Wall van Pink Floyd te kunnen citeren. Het motto was destijds dat leraren de kinderen met rust moeten laten. Dat zou nu heel anders moeten klinken: " Hey! Parents! Leave them kids alone! " Ja, jullie raden het al, de teamindelingen zijn weer begonnen en dat brengt bij sommige ouders het beste naar boven. Promotie op het werk, thuis de afwas doen of een keertje op bezoek bij opa? Is niet belangrijk zolang mijn zoontje maar in de selectie zit, zo lijkt het devies van een aantal ouders. Als die ouders net zo fanatiek waren met het uitvoeren van projecten als met lobbyen bij de teamindeling, zou er nooit meer een ICT-project bij de overheid mislukken. Meerdere tactieken worden er bedacht zoals: " mijn zoontje moet echt naar een hoger team anders blijft zijn ontwikkeling stilstaan en dat wil je ons als club toch niet aandoen? " Als ik die ouders mag geloven kan een voetbalclub ieman...

Zaterdagochtend. Als ik het terrein van onze voetbalclub op loop, ben ik wat te vroeg voor onze wedstrijd. Ik zie JO8-1 tegen een gele tegenstander op veld 3 spelen. Hardzwoegende fanatieke kleine mannetjes van een jaar of zes met een grote bal. Ik ga langs de lijn staan en begin een praatje met een bekende. We keuvelen wat en dan .... Dan gebeurt het. Plotseling verspreidt de onrust zich over het veld. Overal start geroezemoes in het publiek. Zelfs de spelertjes lijken de belangstelling voor de grote bal te verliezen. Iedereen kijkt schichtig om zich heen en kijkt vooral naar die ene man. De man is in de tijd dat ik stond te kletsen voorzichtig bij het veld gaan staan. Ik ken hem niet maar hij heeft een prachtige blauwe jas aan. Hij staat nonchalant langs de lijn met een opschrijfboekje. Ik zie dat hij stiekem naar de spelertjes op het veld kijkt, en die loeren allemaal terug. Vrijgelaten pedofiel? !", schiet door mijn hoofd maar er lijkt nergens angst te bestaan, du...

Voetbal is een echte familiesport. Tenminste wel bij onze familie. Naast mijn zoon zitten drie neefjes en een nichtje op voetbal. En dus gaat het bij verjaardagen over voetbal. Handig dat gepraat over voetbal. De inspiratie voor mijn blogs moet namelijk ergens vandaan komen en waar kan dat beter dan bij een stuk taart of toastjes met Franse kaas. En dat het gesprek soms over junioren gaat in plaats van over pupillen, neem ik op de koop toe. Op de laatste verjaardag was er groot nieuws:  Mijn neef stopt met voetbal. Hij is officieel weggepest door de club. Tenminste zo vertaal ik het verhaal wat op de verjaardag werd verteld. Hij speelt in JO15-5 van zijn club. Dat is het laagste team bij Onder 15. Na jarenlang selecteren is het bij die club gelukt; de allerslechtste spelers hebben ze uiteindelijk bij elkaar in één team weten te verzamelen. Het kost even tijd maar dan heb je ook wat bij elkaar. Je kunt raden wat de resultaten zijn. En de spirit in het team. Dus mijn neef...